نویسنده: علیرضا اسکندری‌نژاد
چه چیزی مانع ویرانی تمام‌عیار ایران شده است؟
بیش از یک ماه از آغاز تجاوز نظامی آمریکا و رژیم اسرائیل به ایران می‌گذرد. این شب‌ها که میان افکار پراکنده و اصوات مهیب، برای خوابیدن تلاش می‌کنم، پرسشی گریبانم را گرفته است: چه چیزی مانع قتل‌عام ما و ویرانی تمام‌عیار کشورمان شده است؟ مدام با این پرسش کلنجار می‌روم که چرا به سرنوشت مردم فلسطین دچار نشده‌ایم؛ چرا مانند سوری‌ها، افغانستانی‌ها، عراقی‌ها و بسیاری از ملت‌های دیگر، آواره نیستیم؟
اخلاق جهانی و نقش نهادهای بین‌المللی
هرچه کوشیدم پاسخ را در مفاهیمی همچون «اخلاق جهانی» یا «چشمان نظاره‌گر بین‌المللی» صورت‌بندی کنم، ناکام ماندم. مگر ما چه تفاوتی با ملت‌های مذکور داریم؟ مگر اخلاق جهانی و نهادهای بین‌المللی توانستند از نسل‌کشی در فلسطین و ویرانی ده‌ها کشور جلوگیری کنند؟ اساساً از ابتدای جنگ که جهان با کشتار عامدانه‌ی کودکان ایرانی مواجه شد، چه واکنشی نشان داد؟ چرا باید گمان کنیم که مرگ ما مردم ایران، در آن‌ها کمترین اثری دارد؟
بنابراین، پاسخ را در هر کجایی می‌یابم جز در واژگان بی‌معنایی به اسم «حقوق بین‌الملل» یا «معذوریت اخلاقی». به باور من، مهم‌ترین سدّی که از ما در برابر قتل‌عام و ویرانی محافظت می‌کند، نیروهای مسلح ایران است.
برخلاف کشورهایی که نام بردم، ایران طی سه دهه‌ی گذشته خود را برای چنین میدان نبردی آماده کرده است و توان پاسخ متقابل به هر حمله‌ی جنایت‌باری را دارد. شاید دلیل اصلی اینکه شب‌ها علی‌رغم هجوم افکار منفی در نهایت به خواب می‌رویم، همین باشد.
وسعت سرزمینی و هزینه اقتصادی جنگ
دومین پاسخ در پهناوری سرزمین و جمعیت بزرگ ایران نهفته است. ویرانی این خاک و کشتار این مردم، از نظر اقتصادی هزینه‌ای گزاف برای متجاوزان خواهد داشت.
آنچه خون‌ریزترین جانیان تاریخ را از نیت خود منصرف می‌کند، «هزینه‌ی اقتصادی» است، نه «هزینه‌ی اخلاقی». شک نکنید اگر امکانات و منابعش را داشتند، بمباران گسترده‌ی شهرهای ایران را بارها آزموده بودند.
بیشتر بخوانید
«ایران و جمهوری اسلامی؛ آیا در جنگ می‌توان این دو را جدا کرد؟»
ویرانی تاکتیکی زیرساخت‌ها
از همین رو، طرح «ویرانی تاکتیکی زیرساخت‌ها» جایگزین پروژه‌ی اصلی یعنی «نابودی کامل ایران و قتل‌عام ایرانی‌ها» شده است.
از آنجا که این پست‌ترین اهریمنان زمین نمی‌توانند گزینه‌ی اصلی را محقق کنند، به سراغ تخریب مدارس، دانشگاه‌ها، مراکز درمانی، کارخانه‌ها و زیرساخت‌های جاده‌ای آمده‌اند.
نمی‌دانم آیا هنوز کسانی در میان ایرانیانِ مسحورِ شبه‌رسانه‌های اسرائیلی یافت می‌شوند که مدعی شوند در پالایشگاه‌ها، دانشگاه‌ها و جاده‌های ما «نیروهای نظامی» مخفی شده‌اند؟
انسجام و تاب‌آوری ملی
به نظرم کسانی که هنوز از این خواب جهالت‌بار برنخاسته‌اند را دیگر نمی‌توان بیدار کرد؛ اما ایرانیانی که از این کابوس برخاسته‌اند، نقشی حیاتی بر عهده دارند.
حضور مؤثر اجتماعی در میدانِ حمایت از کشور، می‌تواند همبستگی و تاب‌آوری ملی را هزاران برابر افزایش دهد.
تنها با انسجام گسترده است که می‌توانیم چنگال خون‌آلود متجاوزان را از جان و خاکمان دور کنیم و ایران را مستحکم‌تر از پیش بسازیم.
برای ارسال نوشته‌های خود با آیدی ravieiran@ در تلگرام در ارتباط باشید.
